Toelichting (copyright Gerco Schaap)
De abdij van Bath is een fraai voorbeeld van de Perpendicular style. Met de bouw werd begonnen in 1499 en het gebouw wordt wel "de lantaarn van het westen" genoemd vanwege de grote ramen van onbeschilderd glas boven schip en koor. Verder is de abdij beroemd om haar karakteristieke waaiervormige gewelven.
Bezoekende soldaten hebben het in 1634 al over "a reasonable rich organ " in Bath Abbey. In 1835 werd opdracht gegeven voor de bouw van een nieuw orgel die werd gerealiseerd door John Smith. Het betrof een drie-manuaals instrument, staande op een oxaal tussen koor en schip.

In 1868, toen een restauratie van de abbey gaande was onder leiding van Sir Gilbert Scott, werd besloten het orgel in het noordtransept te plaatsen. William Hill verzorgde de verplaatsing en vergrootte het bij die gelegenheid. De firma Norman & Beard stelde het orgel in 1895 in vijf gedeelten op, waarna het instrument in 1914 weer werd samengebracht in een kas, ontworpen door Thomas Jackson. In 1948 werd het orgel gerestaureerd en vergroot door William Hill & Son and Norman & Beard.

Een volgende herbouw vond plaats in 1972, waarbij de pneumatische speeltractuur werd vervangen door elektrische. Alle werken werden opnieuw ingedeeld en er kwam een nieuw (rug)positief in een eigen kas. Dit instrument bezat 68 stemmen, verdeeld over 4 manualen en pedaal.

Doordat de windladen in het orgel aan verzakking onderhevig waren, en er in toenemende mate storingen optraden, werd sinds het begin van de negentiger jaren nagedacht over vernieuwing van het orgel. Uiteindelijk opteerden Peter King, organist van Bath Abbey, en adviseur Nicolas Kynaston voor 'vernieuwbouw' door het Duitse orgelbouwbedrijf Klais. Ongeveer de helft van het oude pijpwerk werd hierbij opnieuw gebruikt. Het nieuwe orgel werd in 1997 in gebruik genomen.