Toelichting (copyright: Gerco Schaap)
Koningin Elisabeth I heeft St. Mary Redcliff eens beschreven als 'de mooiste, best gelegen en bekendste parochiekerk in Engeland'. Met de bouw van de kerk, die kathedrale afmetingen kreeg, werd begonnen omstreeks 1340. Rond 1400 was de kerk gereed. De bouwstijl is overwegend Perpendicular-gotisch.

Het huidige orgel werd van 1910 tot 1912 gebouwd door de firma Harrison & Harrison te Durham, met gebruikmaking van enig oud pijpwerk uit het vorige orgel (Harris/Byfield 1726-, Smith 1829; Vowies 1867). Op de bouw werd niet bezuinigd; hoewel St. Mary Redcliffe geen kathedraal was, werd er op hoogstaand niveau kerkmuziek uitgevoerd.  Door ruimtegebrek moest een speciale kamer worden gebouwd voor het zwelwerk, waarin ook twee grote pedaalstemmen een plaats vonden. Doordat deze ver van de koorbanken kwam te staan, werden de voor dit klavier zo kenmerkende zachte begeleidingsregisters in de Echo-division opgenomen. De kerk overleefde twee luchtaanvallen in de 2e Wereldoorlog, maar in 1942 werd het zwelwerk grotendeels verwoest door brand, aangestoken door een teleurgestelde dief in de ondergelegen sacristie. In 1947 werd bij een grote onderhoudsbeurt een nieuw Swell organ geïnstalleerd, en pedaalstemmen en enkele vulstemmen op Great en Choir toegevoegd. In 1990 vond een algehele restauratie plaats. Tegen het einde van zijn leven bekende Arthur Harrison (1869-1936), dat hij het orgel van St. Mary Redcliffe als zijn beste en kenmerkendste instrument beschouwde.

Gezicht op het Choir met aan weerszijden de orgelkassen (foto uit brochure van het orgel)